Running op that hill

Posted by on 18-06-2019 in Blog | 0 comments

Mijn lichaam en geest willen sinds een paar weken weer intensief sporten. Ik schrijf het op alsof IK er ZELF niet zoveel mee te maken heb. Alsof het ergens buiten mezelf bepaald word, en zo voelt het ook.

Wandelen en ‘s zomers zwemmen. Intensiever dan dat is het de laatste jaren niet geweest. Wandelen en zwemmen zijn favoriete bezigheden van me. Heerlijk buiten, mindful en in contact met de natuur of omgeving om me heen. Samen met vriendinnen, mijn dochters of alleen.

Van low-impact

Hoe vaak ik me ook voornam om naast wandelen en zwemmen ook nog een high-impact sport te doen. Het lukte me niet. Het kwam er niet van. Ik was te moe, had geen zin, kon niet kiezen en vond het bij voorbaat al teveel gedoe.

Naar high-impact

Waarom nu dan wel? Waar komt die zin vandaan? Meer tijd? Mooier weer? Hormonen? Wie zal het zeggen. Na twee weken elke dag een half uur indoors training, stond ik gisteren opeens om half acht buiten in mijn sportkleding. Het rennen ging goed.

Vertrouwd gevoel

Vroeger deed ik onder andere aan atletiek en cross-country running, speelde softbal, ging naar de sportschool en heb nog een tijdje geroeid. En toen opeens lag het stil.

Je lichaam weet wat je nodig hebt

Achteraf gezien denk ik dat mijn lichaam (en geest) een tijdje meer dan genoeg te doen hadden. Jammer van al die keren dat ik mezelf wilde dwingen tot meer.

Het gaat tijd kosten om mijn kracht en conditie weer op te bouwen, maar ik voel aan alles dat rennen en intensief sporten nog in mijn spiergeheugen zit.

Mijn lichaam heeft er weer zin in. En ik ook!!